Şair Yakup Paslı'nın şiiri....

Kırmadı zincirini,şu "terk" denen "eğreti",
Geri dönüşse, çoktan, gidişlerle kınandı!
Çığlıklarla döküldü, hisse, Aşka öğreti,
Ruhuma kader diye,kader AŞKLA sınandı...!

 
Kaçıştı korkularım,korktukça inancımdan,
Kemik kalmadı artık,bıçak ruha dayandı!
Geçmedim,bedenime dolup taşan sancımdan,
İçimde Mecnunlaşan koca sahra da yandı...

 
Aşkın Şeriatinden, kazancım,kesik parmak,
Acıdıkça tenimde,tensizlik doğrulandı,
Yeryüzü adımımdan alıyorken gücünü,
Gücümün tükenişi, ona değdiğim andı...

 
Yusuf ki bir gönülde Züleyha rüyasıydı,
Bir gece son rüya da,AŞK Yusufa boyandı!
Züleyha teni geçti,"bir" in iç yarısıydı!
Yusuf bir dağ durdu ya, Züleyha da dayandı...

 
Kırıldı, Fuzuliden Mecnuna sitem bile,
Gül, bülbülü unuttu,değil mi gül solandı?
İki çift özden sözle bitecekken her çile!
Aşkın söz Âlemleri Özü yok'a bulandı!

 
Demini buldu uyku,sıçradı zihnime kan,
Kendine gelmiş gibi,birden yürek uyandı,
His deryası Rumîden almıştım gönlüme can!
Pervaneydi yüreğim Aşk güneşinde yandı...!

 
Yakuba soruyorlar,nedir bu yazı çizi ?
O,yol açılsın diye,hislerine kıyandı,
Yazmadı mı kendini,kaldırıpta her gizi!
Aşkın alâmetini birer birer sayandı...!